Pages
Wednesday, 15 May 2013
Kepahitan
Minggu lepas bermacam macam dugaan yang aku hadapi. Aku hadapi semua itu bersendirian, aku malas nak kacau kawan kawan aku sebab aku tahu minggu exam kan? so its okay lah, aku terasa mahu peluk husna dan kawan kawan aku yg lain. Aku rindu diaorang. First,tanggungjawab aku semakin besar dan aku terpaksa lalui semua ni masa exam. Aku tak ada waktu nak study, aku memang betul betul give up dengan result aku nanti. Aku sudah bersedia daripada fizikal dan juga mental untuk berhadapan dengan guru mahupun guru besar. Kalau result aku teruk, aku confirm pengetua akan panggil aku, tak apa lah aku redha. Aku jawab apa yg aku tahu aje, aku takut sangat kalau aku banyak tak lulus hmm tetapi nak buat macam mana kan? aku tak salahkan sesiapa, aku salahkan diri aku.Aku yang tak pandai sesuaikan diri maybe? Its okay lah, aku taknak cakap pasal exam nanti hanya akan mengundang perit dan kekecewaan dalam diri aku. Then yang kedua, haaa aku hampir hampir kantoi bawa phone. Ya Allah aku memang nak nangis dah time tu. Bodoh gila kot aku time tu, tapi Alhamdulillah Allah menolong aku, nasib baik cikgu SN aku baik. DIa pulangkan balik phone aku, cikgu yang relief tu mengada sangat. Aku tak salahkan dia, memang salah aku pun bawa phone tp sebagai cikgu kita haru selidik dahulu sebelum mengambil apa apa keputusan pun. Jangan ambik keputusan secara membabi buta. Profesional lah sikit. Aku memang bersyukur gila lah time tu, andai kata telefon aku diambil memang aku tak tahu nak cakap macam mana lah dengan bapak aku sebab time tu bapak aku busy dengan mak aku yang sakit. Alhamdulillah mak aku sudah pulang ke rumah dan sudah sihat sedikit tetapi tak secara keseluruhan. Aku lah yang terpaksa melayan adik aku yg baru setahun lebih ni. Kan bagus kalau adik aku ni diam aje, dan nak dengan orang lain. NI tak, kemain payah sekali. Ada suatu hari tu,mak ayah aku gi hospital, nenek aku takda. Aku stress sangat sampai aku jerkah adik aku dah dia tu asyik menangis aje dengan aku tak baca langsung buku. AKu rasa macam nak menangis aje, hanya Tuhan sahaja tahu macam mana aku rasa. Sampaikan aku rasa give up nak study dan malas dah nak study, sebab besar tanggungjawab aku. Tanggungjawab sebagai pelajar lagi sebagai anak lagi dan sebagai kakak yang sulung. Aku tak pernah bukak mulut dekat kawan kawan aku dekat sekolah, aku tak nak kongsi apa apa dekat diaorg. Sampai lah handphone aku kena rampas, then cikgu sn aku tanya then tiba tiba aku menangis teresak esak sebab time tu aku tengah balas mesej bapak aku. Bapak aku cakap mak aku tak dapat balik lagi, aku syok sangat sampai tak terperasan ada cikgu RELIEF tu. Time tu aku bayangkan aku lah yg akan jaga adik aku tu dan aku fikirkan mak aku yg sakit tu. AKu memang secara automatik menangis depan cikgu sampai budak budak kelas cakap 'Najiah, kalau apa apa awak bagitahu aje kitaorg. Jgn simpan semua sendirian, kitaorg ada bersama awak' sumpah terharu aku kejap. Tetapi aku bukan jenis macam nak share problem aku dekat org lain selain kawan rapat aku. Diaorang sampai gelar aku bukan yg jenis suka share apa apa,aku suka diam aje. SOrry aku memang sejak tukar sekolah memang aku lain. Aku takkan share apa apa yg tak penting untuk orang lain tahu. Bukan semua orang kita boleh percayai right? :')